يك زمان مردم     دنيا  دلشان درد   نداشت

هيچ  كس دغدغه آنچه كه مي كرد نداشت

چشمه سادگي از لطف زمين مي جوشيد

خودمانيم ،   زمين اين همه   نامرد    نداشت

پيداست    هنوز        شقايق    نشدي

زنداني         زندان    دقايق        نشدي

وقتي که مرا از دل خود مي راني

  يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

زرد است که لبريز حقايق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر    نشدي وگر نه    مي فهميدي

پاييز بهاريست که عاشق شده است